خداوندا ، تو می دانی ، پریشانم

خداوندا ، تو می بینی ،چه گریانم

دلم هر لحظه شورش ها کند بر پا

از این یاغی دلم  ، دیگر ، هراسانم

چه می خواهد ازاین جانم نمیدانم

 زِ طغیانش ، شرر افتاده بر جانم

اسیرش گشته فکرم،عقل بازیچه

 اثر دیگر ندارد ،  حکمِ  وجدانم

به هرسازی کند رقصی،شودلرزان

زِ بس لرزیده هم رقصیده، لرزانم

مهارش رفته از دستم ، خداوندا

عنایت کن شفایی ده ، که نالانم

نگیری دست این افتاده گر ، یاربّ

نمی دانم چه خواهد شد که پایانم

عمرم همه در حیرت و اندوه بسر شد

افسرده دلم ، از غم یاران و رفیقان

یارم چه بگویم ، که زِ اغیار بتر شد 

غارت بزند لشگر غم ، روح و دلم را 

از یار و رفیقان نه نوایی نه خبر شد

بر دل نه طبیبی نه حبیبی نه نگاری

تنها به بسی خنجر برنّده سپر شد

از گردش این دور و زمان خسته شدم من

عمرم که ندارد ثمری رو به خطر شد

دنیای جفاپیشه ، وفایی که ندارد 

آماده شو ای دل که دگر وقت سفر شد

از غصّه ی ایّام ، چنین پیرم و دلگیر 

با غفلت و مستی همه عمرم به هدر شد

همصحبت من شد همه شب ماه و ستاره

مهشید ، انیسم همه شب تا به سحر شد

فردی که دلش خون شده از جور رفیقان

شد گوشه نشین،هر شب و از روز حذر شد

 _{عید نو  آمد  و   یاران همه   در  فکر مدام}

              _{من یکی   بی خبر از    آمدنش   بر  لب بام}

  _{خنده بر لب همه بر باغ و  گلستان بروند}

               _{عیدشان گشته پر از شور و نوا ،عمر به کام}

_{غم به دل چنگ زند دیده پر از اشک شود}

               _{در  چنین حال   مرا   عید  و صفا  باد  حرام}

_{چنگ شوری  بنوازم   ،  بتکانم   دل خود} 

              _{غم  به  دیدار  تو  آید  ،  دل بی کس  نخرام} 

 ببندم و مدتی به کما روم تا بی خبر از ظلمت دنیا شوم به امید اینکه

دل شکسته و غرور زخمی و فکر مسخ شده ام ،التیامی هر چند ناچیز

یابد.وقتی هرگز چشمها درست نمی بینندت و گوشها فریادت را درست

نمی شنوند ، احساس غربت و تنهایی و بغض خفه ات می کند .........

آری گاهی باید رفت ، باید دور شد ، باید وداع گفت ، باید ..........

آن موقع خداحافظ شیرین ترین و بهترین کلمه است .

مرا ، یارم  ، عجب تحقیر کردی

که عشقم را هوس تفسیر کردی

زدی تهمت ، نترسیدی  ز  آهم

نگاهم را ، چه بد ، تعبیر کردی

مرا ، نیکو تو خواندی در رفاقت

که دل ، با یاد من ، تعطیر کردی

چراغی بر دلم شد مهر و عشقت

به تاریکی ، دلم ،  تنویر کردی

تو پیمان بسته بودی با صداقت

رفاقت را ، چرا ، تکدیر کردی

نمی دانی  اگر ، دلدار بودن

دلم را پس چرا تسخیر کردی

ز من بهتر ، کنی پیدا ، به ایمان

که بی پروا ، مرا ،  تکفیر کردی

چو همراهم شدی،گشتی تو کافر

ز پیشم رفته ، دل ، تطهیر کردی

دلم غمخانه دیدی چون،تو رفتی

نماندی با دلم ، تدبیر کردی

بریدی از دلم ، رفتی ز نزدم

چه شد یارا چنین تغییر کردی

ولی ترسم که باز آیی نباشم

که این راهت بسی تکریر کردی

دلم یادت کند هر دم ، ندانی

ز عشقت بر دلم تصویر کردی

خیانت را بر حسب نظر خویش تعریف مطلقی می دهند .

مردمان این روزگار به گونه ای اشتباه از صداقت و وفا

حمایت می کنند و از آن دم می زنند .

من خود گرفتار حکم ناعادلانه ی همین مردمان شدم .

 و من که تمام تار و پودم از صداقت و وفاست با قضاوت 

 غیر منصفانه ی همین مردمان ، به جرم صداقت ،

محکوم به انزوا و تنهایی شدم .

و دلم را خانه ی مهر قرار بده که مبادا به کینه پینه بندد

و در آتش زشتی بسوزد .

الهی ؛  به من منطق و توانی عطا کن که آنچه را تو از

 سر حکمت مصلحت می دانی و من مصیبت می پندارم

را تحمل کنم و شاکر باشم .

 الهی ؛تو خود گواهی که سینه ی کس نخراشیدم و نمک

 بر زخم دل کسی نپاشیدم و از سر غرور بر کس نخروشیدم

و جام صبر و بردباری نوشیدم و در آتش درد جوشیدم .

الهی؛من عاجز تر و ضعیف تر از آنم که مهار خویش نگه دارم

و طغیان سر ندهم و عصیان نکنم و اگر تو دستگیرم نباشی

چنان برافتم که توان برخاستن نداشته باشم .

بیایید پنجره ی حقیقت را باز کنیم و از نسیم دوستی بهره مند شویم و در طلوع وصال و غروب هجران منتظر یاری به نام محبت شویم ، همین که جاده های وفا را پشت سر نهاد و به دیار صداقت ما رسید از پنجره ی حقیقت پرده ی کینه را کنار زنیم و شاخه تبسمی پر معنا به او هدیه کنیم تا بوی عشق ما را از آن شاخه تبسم عاطفه استشمام کند. و ما نیز به او پیوندیم و حلقه ی وصال دلها محکم بندیم تا به گلشن صفای انسانیت برسیم .

تقدیم به رفیق شفیقی

 که لیاقت و سعادت دوستی و رفاقتش را نداشتم 

من نمی دانم تا به حال معنی صداقت را ندانسته ام یا

آنچه می بینم از مردمان نامش صداقت نیست .

 نمی دانم معنی قضاوت عادلانه را تا به حال ندانسته ام

 یا آنچه مردمان حکم می کنند قضاوت عادلانه نیست .

 نمی دانم تا به حال معنی مروّت و جوانمردی را ندانسته ام

 یا آنچه به نام مروّت می بینم تفسیر غلط مردمان است .

من معنی تهمت را نمی دانم یا آنچه بر ناحق مردمان به هم

می گویند اسمی دیگر دارد. خداوندا پناه می برم بر تو .

الهی یاریم ده که رفتار اشتباه برخی از مردمان

مرا نسبت به آنچه از صداقت و قضاوت عادلانه و مروّت

دریافته ام و فهمیده ام ، بدبین نکند .

مردی ز جهان رفته ، وفا مرده ، صفا کو

رخساره ی انسان بنگر ، رنگ و جلا کو

کو  ، ذات مروّت ، به کجا رفته صداقت

 دلها همه پژمرده ، خدا ، نور و نوا کو

Powered By
  BLOGFA.COM